Ellen Molenaar, jarenlang programmamanger, neemt afscheid van InterCoach. Afscheid nemen is een belangrijk ritueel, ook in coaching. Daarom een gesprek met haar over de ontwikkelingen die zij heeft waargenomen bij collega-coaching bij de overheid en ook de ontwikkelingen bij InterCoach. Tijd om terug te blikken, én vooruit! Collega Gerdien Rinzema, ook programmamanager bij InterCoach, interviewde haar.
Over haar vertrek: “Het voelt raar. Alsof ik mijn ideale baan gedag zeg, zonder precies te weten wat ervoor in de plaats komt.” Toch overheerst vooral dankbaarheid wanneer ze terugkijkt op haar jaren bij InterCoach.
Corona als kantelpunt
“Corona was een slingerbeweging omhoog. Het tilde InterCoach naar een hoger plan.” Ellen reageert beslist. De coronatijd vond ze intensief, zwaar, maar ook vormend. “We werden geconfronteerd met onze eigen dienstverlening. Wat bieden we eigenlijk? Wat werkt? Hoe borgen we kwaliteit?: Waar InterCoach eerder al een stevige basis had – de pioniersfase lag achter hen – werd in die periode een nieuwe professionaliseringsslag gemaakt. Coaching als vak werd in den brede professioneler en InterCoach ging mee in deze beweging: “We gingen kwaliteitsnormen vastleggen, professionalisering en zelfreflectie door intervisie kreeg een serieuze plek.”
"Je werkt hier met een ander deel van jezelf. Dat maakt dat mensen willen aanhaken, ondanks volle agenda’s."
Community als thuisbasis
Wat InterCoach volgens haar uniek maakt, is het communitygevoel. De ruim 400 coaches hebben hun eigen werk, hun eigen organisaties, maar bij InterCoach vinden ze iets extra’s: verbinding op een ander niveau. “Je werkt hier met een ander deel van jezelf. Dat maakt dat mensen willen aanhaken, ondanks volle agenda’s. Het gemak waarmee collega’s zich inzetten voor intervisie of deskundigheid – dat blijft bijzonder.” Ze zag het ook terug in de intervisiebijeenkomsten: hoe snel mensen de diepte in durven gaan. Hoe vanzelfsprekend openheid is. “Dat is echt iets om trots op te zijn.”
Professionalisering van binnenuit
In de loop der jaren verschoof ook de functie van programmamanager: van regelen naar inhoudelijk richting geven. Supervisie, intervisie, het serieuzer nemen van het programmamanagerschap – het maakt dat InterCoach niet alleen het netwerk professionaliseert, maar ook zichzelf. Ellen ziet nog steeds groeimogelijkheden, bijvoorbeeld in positionering. Waarom zou InterCoach zich niet steviger neerzetten als expertisecentrum voor coaching binnen de overheid?: “Voorbij de bescheidenheid. We weten wat we doen. Dat mogen we uitstralen.”
Toch is er ook een kritische noot. Professionaliteit brengt soms spanning met zich mee. De lat ligt hoog. Misschien té hoog. “We zijn zo bezig met hoe het beter kan, dat we soms vergeten stil te staan bij wat al goed is.”
"Humor maakt het mogelijk om hard te werken zonder te verharden. Om fouten te maken. Om bloopers te relativeren."
Humor als fundament van het team InterCoach
Er was altijd humor, aldus Ellen: “We hebben ontzettend veel gelachen. Dat is echt een rode draad.” Humor maakt het mogelijk om hard te werken zonder te verharden. Om fouten te maken. Om bloopers te relativeren. “We nemen ons werk serieus, maar onszelf niet altijd. En dat is een enorme kracht van dit team.” Dat teamgevoel is dan ook wat ze straks het meest zal missen. “Het voelt als een klein bootje tussen grote tankers, maar ondertussen zijn we helemaal geen klein bootje. Als netwerk zijn we groot, verbonden, overheidsbreed.”
Wat ze InterCoach toewenst
Als ze één wens mag uitspreken voor de toekomst van InterCoach, dan is het deze: “Een gezonde dosis grootheidswaanzin. Meer zelfbewustzijn. Meer trots. Minder geneuzel over details, meer vertrouwen in wat er al staat. Durf te zeggen: wij zijn een gevestigd instituut. Mensen weten ons te vinden. We leveren kwaliteit. En daar staan we voor.” Voor Ellen staat dankbaarheid bovenaan het lijstje. Voor het vertrouwen. Voor de ruimte om te leren. Voor het team. Voor de ontwikkeling – persoonlijk én professioneel. En voor het besef dat je soms het meest weet, wanneer je durft toe te geven dat je het niet weet.